De aarde is van de HEERE en al wat zij bevat, de wereld en wie er wonen.

Psalm 24:1

Lieve allemaal,

We zijn al bijna 2 maanden terug in Suriname. De laatste weken in Nederland waren gevuld met mooie ontmoetingen en daarnaast het opruimen/ schoonmaken van logeerlocaties, spullen inkopen en verschepen, terugbrengen van geleende zaken en natuurlijk onze minst favoriete activiteit: afscheid nemen.

Terug in SU

Omdat we tijdens ons verlof in veel verschillende bedjes hadden geslapen, was het bij thuiskomst fijn te weten dat we voorlopig onze koffers niet weer hoefden te pakken, maar we merkten ook een “dubbel gevoel” weer terug te zijn in Suriname.

De enorme hitte van de droge tijd (dagelijks een gevoelstemperatuur van 38-41 graden tot half november), de aanhoudende crisis in het land, de onzekerheid en intensiteit van vele zaken in ons persoonlijke leven en missiewerk zorgden al vrij snel weer voor het bekende “zware gevoel” wat we hier vaak hebben. Het is erg goed geweest hier even afstand van te hebben gehad tijdens ons verlof. Hierdoor hadden we weer rek toegevoegd aan ons elastiek om de dagelijkse uitdagingen in Su te kunnen trotseren. 

Orde op zaken

Sham: “Voordat er weer gewerkt kan worden aan het afmaken van de tv-serie moest er eerst veel ander werk verzet worden. Van het aanvragen van een Surinaams rijbewijs, het opruimen en stofvrij maken van kantoor en apparatuur, het een paar keer laten repareren van onze printer, tot het bijwerken van de financiële administratie van de missie. Verder werd ons huis van buiten geschilderd, was er een bestuursvergadering, enkele vergaderingen met het mediateam in de kerk, een open dag van MAF (die een nieuwe hangar heeft), een zendingsteam die een doopdienst organiseerde (waar wij de locatie voor regelden), een computer die opgeschoond moest worden, twee lieve kinderen die huiswerkbegeleiding nodig hebben en het volgen van een 4-daagse intensieve hoogwaardige onlinecursus, op gebied van kleurcorrectie in filmwerk (waaronder deelnemers die bijv. meewerkten aan de film Avatar).

Op het politiebureau verschijnen

Na enkele weken lijkt het eindelijk tijd om verder te kunnen met het werk aan het tv-programma en ben ik er al even op uit geweest met de drone om enkele beelden “te schieten” die nog nodig waren, voordat het regenseizoen intreedt en zulke opnamen veel lastiger zullen worden.

Helaas werd ik wel gespot door de politie en door een agent uitgenodigd om op het bureau te verschijnen. Daar waar ik dacht al het papierwerk geregeld te hebben voor het gebied waar ik was, bleek ik toch nog via een ander loket ook een vergunning te moeten aanvragen voor drone-gebruik in het algemeen. Dus filmen met de drone is even “geparkeerd”, totdat ik dat heb kunnen regelen.

Chinees spreken?

Ik ben wel erg blij te kunnen melden dat we een bezoek hebben gebracht aan de Nederlandstalige Chinese Kerk hier in Paramaribo.

Het was hun opgevallen hoe onze thuisgemeente in Suriname, Gemeente Gods Rainville Suriname, door de gegeven trainingen van afgelopen periode gegroeid is in het gebruik maken van media en techniek voor hun diensten. Eerder dit jaar had de Chinese kerk mij benaderd en gevraagd om advies op mediagebied. Ze hebben de eerste stappen gezet en gelukkig hoef ik geen Chinees te leren.

Bijdragen aan de universiteit en leiderschapsontwikkeling

Ook heb ik 3 korte video’s mogen afronden van Professor en bijzonder hoogleraar Dr. Gabriël Anthonio, met wie Geertje en ik vorig jaar een bijzondere ontmoeting hadden.

De video’s gaan over leiderschap en zullen worden gebruikt op de Universiteit in Paramaribo. Ik merk dat het werken hieraan mij ontspanning en creatieve uitdaging brengt wat me helpt mijn gedachten te verzetten en te verfrissen om zo het missie werk met passie te kunnen blijven doen. Voor wie het niet meer weet: Professor Anthonio verzorgde vorig jaar ook een sessie over leiderschap voor de president en ministers. (https://www.srherald.com/suriname/2022/08/26/nederlandse-professor-geeft-president-regeerteam-en-first-lady-sessie-over-leiderschap/).”

Vanaf nul beginnen

Mezelf een stukje ontspanning gunnen vind ik sowieso bijzonder lastig, omdat er altijd zoveel werk ligt.

Maar onlangs ben ik begonnen met hardlopen. Dat is iets wat ik nooit echt kon en ben op het nulpunt begonnen. Ik sta nu om 4:30 uur op om te gaan lopen. De vele waakhonden in de wijk slapen dan nog en komen niet achter me aan. Verder brandt de zon dan nog niet en is er nog geen druk verkeer op straat, zodat ik gewoon op de weg kan lopen, want voetpaden kennen we hier niet. Het is een hele uitdaging, maar ik ga er wel voor, niet voor de marathon hoor, maar hoop toch eens een keertje aan een stuk door de 5 km te kunnen doen.”

Met tranen zaaien

Geertje: “De eerste weken terug in Suriname waren heel emotioneel voor mij. Rani, de mishandelde vrouw met drie jonge meisjes, die kort bij ons in huis was in juli, bleek terug te willen keren naar haar oude situatie en stelde zich in dit alles niet prettig en eerlijk op. Alles leek voor niets te zijn geweest en de situatie waar ze naar terug zou keren, leek in niets verbetert. Ik was er zo verdrietig over. Ik begon ook aan mezelf te twijfelen (Had ik haar nooit moeten helpen weg te gaan? Is de hulp die we bieden ook aan andere gezinnen sowieso wel goed?). Ik wist echter ook dat mensen gewoon zelf keuzes maken, die niet altijd de jouwe zijn of die van de Heer.

God gaat verder

Gelukkig merkte ik ook dat ik -met vallen en opstaan- van deze situatie kon leren. Ik mocht getroost worden met de zekerheid gezaaid te hebben en dat God verder gaat. Dit kostte me wel enkele weken om te omarmen. Ik voelde me aanvankelijk vooral echt ontmoedigd. Ik wilde het liefst rechtstreeks omkeren naar Nederland… als we toch moeten gaan verhuizen binnenkort, dan maar helemaal weg hier van dit moeilijke lastige land met de verzengende hitte en vele muskieten…  Lekker terug naar mijn moedertje in Nederland…

Voorzichtig verder

Bij een middag van een evangelisatieteam uit Nederland kreeg ik de volgende tekst aangereikt: “Er is niks verloren gegaan. Ik heb de zaadjes bewaard en zal deze opnieuw planten.” Onmiddellijk dacht ik aan Rani, wat een belofte! En wat was het fijn dat God kwam met een zakdoek en mijn tranen afdroogde. Ik kreeg ook te horen dat mijn tranen om de gezinnen als een sieraad waren. Wat was dat raak voor mij! Ik kreeg weer wat moed voorzichtig op te staan…

Gelukkig ervoer ik ook troost door andere mooie dingen in de gezinnen, zoals de geboorte van baby Samuel, waar ik al binnen enkele uren welkom was. Samuel is het 7^e kindje in het gezin van Ajay en Lana Debie. In de meeste gezinnen blijven er echter veel zorgen en is er niet alleen sprake van armoede, maar ook verwaarlozing of liefdeloosheid. Van onszelf komen we wijsheid te kort hoe met dit alles om te gaan. Daarom leggen we het steeds bij onze Hemelse Vader en nemen zo stapjes aan Zijn hand. Blijven jullie ook meebidden?

Onze mini-mannen aan het woord

Levi (10) en Aron (9): “Toen we terugkwamen uit Nederland, gingen we de volgende dag alweer naar school. Dat gebeurt onder een kap in de buitenlucht, maar het is niet helaas niet lekker koel, want het is de heetste droge tijd die we ooit hebben meegemaakt.

We zijn nu met mama begonnen te fietsen naar school. Fietsen is hier heel gevaarlijk, want auto’s zijn niet gewend aan fietsers en rijden erg dichtbij ons. Op school zitten we in “Brainwave”, een speciale groep met extra opdrachten, omdat we alles op school zo goed snappen en volgen. We hebben griep gehad, dus dat was niet zo leuk. Verder hebben we speciale lessen gehad over genderidentiteit. Papa en mama vonden dat niet zo fijn en zijn daarom op school gaan praten, want dat is iets waar ze ons te jong voor vinden. Wij vinden het ook allemaal maar raar en mogen nu even wat anders doen als er zo’n soort lesgegeven wordt… Pfff… gelukkig maar, want wij willen gewoon de Heer Jezus volgen en verder gewoon lekker spelen… met onze vriendjes.

Mama regelt allemaal “play dates”, want we kunnen hier helaas niet zomaar de straat op rennen en kinderen zoeken, maar omdat we nu al in groep 6 en 7 zitten hebben we ook huiswerk. Dus dat moet ook nog elke dag. Verder gaan we op dinsdag naar voetbal, op zaterdag naar “Young Engineers” (daar leren we mooie dingen bouwen van Lego) en hebben we een keertje een kookworkshop gevolgd voor kinderen, maar ze lieten ons niet eens in de pan roeren… dus dat doen we thuis dan maar.

Twee meisjes op school hebben hun vader onverwachts verloren. We vonden het heel erg voor ze. Samen met papa en mama hebben we een roos gebracht voor de meisjes op de begrafenis.

Kip uit een emmer

Gelukkig waren er ook vrolijke dingen.

Arons 9e verjaardag was echt gezellig. 10 vriendjes kwamen voor een filmavondje en we smulden van een KFC-bucket, want dat is Arons favoriet op dit moment. Er bleven ook nog 2 vriendjes logeren, dus zo ging het feest ook de volgende dag nog even door.”

Ons huis verlaten

Sham en Geertje: “Tijdens het schrijven van deze brief, kregen we het bericht dat de huisbaas nu toch echt dringend wil weten, wanneer we denken te vertrekken. Hij wil na de buitenkant, ook de binnenzijde verven en daarna het huis zo spoedig mogelijk verkopen.

Alles op 1 plek

Ondanks dat we nu in een oud vervallen huis wonen, ligt het heel centraal en is het groot genoeg voor dit missiewerk. We hebben een kantoor, opslagruimte en zelfs extra ruimte voor vergaderingen en het ontvangen van mensen. Ook is er ruimte voor de geluidscabine. Alles op 1 plek hebben, scheelt bovendien veel kosten, want als we ergens kleiner zouden wonen, zouden we ook nog werkruimte (en bewaking!) moeten huren. Dat we zo centraal wonen, betekent verder dat we veel tijd en geld besparen, doordat we niet steeds ver hoeven te rijden, bijv. naar school.

Money Matters

We zoeken nu al een flinke tijd naar een geschikte soortgelijke plek in de buurt, waar we het missiewerk gewoon kunnen voortzetten en mogelijk zelfs kunnen bouwen aan de droom van een mediaschool, waarmee we op termijn mediatrainingen en opleidingen -voor zowel kerken als overige organisaties- kunnen verzorgen. Ook zouden we daar een hele grote zaal (opnameruimte/studio) willen bouwen, waarin je van alles op kunt nemen, met diverse decors en waar ruimte genoeg is voor tv-opnames met publiek.

Er zijn voor zo’n soort missieplek verschillende opties, maar het komt er steeds op neer dat we moeten onderzoeken wat er mogelijk is op het gebied van financiën. Zoals we in een eerdere nieuwsbrief al schreven, blijkt iets aankopen via onze stichting Showing the Gospel niet mogelijk. Daarom kijken we nu wat er privé kan of op andere wijze. Met een bank praten lijkt nog niet zo zinvol, omdat er altijd gevraagd zal worden naar ons inkomen…

Dromen

Tegelijkertijd: Mogelijk zal een bank wel bereid zijn bij te passen, als we zelf een bedrag kunnen “meebrengen”?
Of… misschien zijn er andere mogelijkheden waardoor er wel gekocht kan worden? Of we nu uitkomen op het kopen en verbouwen van onze huidige huurwoning, een andere woning (ver)bouwen, een stuk land kopen… Voor alles realiseren we ons dat we dit niet alleen kunnen. We zoeken daarom mensen die ons willen helpen.

Hulptroepen verzamelen

Wellicht bent u in staat ons te helpen? Dan willen we graag met u om de tafel. In eerste instantie willen we heel graag praten met mensen die financieel willen of kunnen investeren en ons eventueel een groter of kleiner bedrag kunnen lenen als startpunt EN we zoeken mensen die actief kunnen adviseren/meepraten vanuit ervaring hoe grotere projecten op te pakken.

Als u hier iets in kunt betekenen, zou u dan contact met ons willen maken?
Mailen kan via ons emailadres of whatsapp-bellen via 00597 7786436 (Sham)

Een missiehuis in zicht?

We hebben een huis gezien waar we mogelijk alles kunnen doen wat nodig is, maar hebben eerst meer inzicht nodig in de financiën. We gaan ondertussen verder met ideeën uitwerken en hopen daar binnenkort weer over te kunnen berichten in een aparte brief. Ook vragen we gebed voor deze situatie. Het is lastig rustig te blijven en nog niet te weten welke stap de volgende is. Tegelijkertijd weten we dat de Heer bij ons is.

Video’s

Voor wie onze presentaties niet kon bijwonen, hierbij twee video’s die we hebben getoond.

Kerstgroet

Vanuit het bestuur

We kijken als bestuur met voldoening terug op de afgelopen periode, het verlof van Sham en Geertje, Levi en Aron, hun verblijf hier in Nederland en de ontmoetingen die we samen hadden.
We hebben elkaar weer live kunnen zien en spreken, elkaar kunnen verwennen, grapjes kunnen maken en samen kunnen huilen – tijd en ruimte voor echte ontmoeting wat zoveel waardevoller is dan elkaar online te spreken zoals we gebruikelijk vergaderen (we zijn overigens blij met die mogelijkheid).

We zijn ook blij met de vele andere ontmoetingen die er waren op de presentatie-avonden van Showing the Gospel, en dankbaar voor de betrokkenheid van zoveel mensen bij dit werk.
We zijn ook dankbaar voor alle financiële donaties, waardoor het werk en het verblijf in Suriname bekostigd kunnen worden, en willen jullie vragen om in gebed en donaties deelgenoot te blijven van het werk dat Sham en Geertje daar doen om de naam van de Heer bekend te maken in woord en daad.
Als jullie vragen o.i.d. hebben aan het bestuur, dan kan dat via 06-55878189 of via email

Hartelijke groet van het bestuur,
Anneke v.d. Krans, Henk Kotterink en Jikky de Jong – Buursma